۳۰۰ کیلومتر ساحل‌خواری از ما بهتران!

حدود ۱۰ درصد از ۳۶۶۸ کیلومتر نوارساحلی کشور در تصرف اشخاص حقیقی و حقوقی است که نام بسیاری از ادارات و سازمان‌های دولتی و نظامی هم بین آن‌ها دیده می‌شود؛ سازمان‌هایی که با بستن مسیرهای ورودی به سواحل کشور، برای کارکنان خود ساحل اختصاصی ایجاد می‌کنند!

به گزارش ایسنا، روزنامه «خراسان» در ادامه نوشت: کشور ما با داشتن ۸۹۰ کیلومتر نوارساحلی در سه استان شمالی و ۲۷۷۸ کیلومتر نوار ساحلی در چهار استان جنوبی، در مجموع ۳۶۶۸ کیلومتر نوارساحلی دارد که با وجود اقدامات قانونی و قضایی متعدد، همچنان بخشی از این ساحل‌ها در تصرف اشخاص حقیقی و حقوقی قرار دارد. تنها گزارش رسمی و جامع درباره وضعیت این ساحل‌ها، همان چیزی است که اواسط سال گذشته توسط معاون اقتصادی وزیر کشور رسانه‌ای شد:

تصرف غیرقانونی ۱۸۰ کیلومتر از نوار ساحلی دریای خزر

* تصرفات ساحلی غیرقانونی در شمال کشور، شامل ۱۸۰ کیلومتر از۸۹۰ کیلومتر  نوارساحلی دریای خزر ، معادل ۲۰ درصد و با وسعتی بالغ بر ۴۶۰ هکتار است که ۹۶ کیلومتر آن در اختیار دستگاه‌های دولتی ، ۱۲۱۴ متر در اختیار دستگاه‌های تابعه قوه قضاییه، ۲۲۰ متر در اختیار دستگاه‌های تابعه قوه مقننه، ۲۸ کیلومتر در اختیار نیروهای مسلح، ۱۸.۵ کیلومتر در اختیار شهرداری‌ها، ۳۳ کیلومتر در اختیار اشخاص حقیقی و حقوقی بخش خصوصی و ۶ کیلومتر نیز در اختیار سایر نهادهاست.

حدود ۴ هزار هکتار تصرف غیرقانونی در سواحل جنوبی

* در سواحل دریای عمان و خلیج‌فارس، شامل نوارهای ساحلی در استان‌های بوشهر، سیستان و بلوچستان، خوزستان و هرمزگان از مجموع ۲ هزار و ۷۷۸ کیلومتر طول سواحل جنوبی، ۱۵۹ کیلومتر با وسعتی بالغ بر ۳ هزار و ۸۸۲ هکتار، در تصرف غیرقانونی اشخاص حقیقی  و حقوقی است که ۹۷ کیلومتر در اختیار دستگاه‌های دولتی، ۳۱ کیلومتر در اختیار نیروهای نظامی، ۶ کیلومتر در اختیار شهرداری‌ها و ۲۵ کیلومتر در اختیار اشخاص حقیقی و حقوقی بخش خصوصی قرار دارد.

مهلت ۶ ماهه رو به پایان

«بابک دین‌پرست» در اواخر آذرماه سال گذشته هم از آماده‌شدن گزارش کامل تصرفات در نوارساحلی شمالی خبر داد و گفت:  با دستور رئیس‌جمهور روند آزادسازی‌ها شروع شده است و متصرفان برای تحویل اراضی حداکثر ۶ ماه زمان دارند. از آن زمان بیش از ۴ ماه سپری شده و چیزی تا سررسید وعده آزادسازی کامل نوارساحلی شمالی کشور باقی نمانده، اما به جز برخی خبرهای جزئی، هنوز گزارش رسمی دیگری در این حوزه منتشر نشده است.

۳۹ کیلومتر سواحل مازندران همچنان در تصرف

طبق گزارش‌های رسمی، طول نوارساحلی در استان مازندران، ۴۷۳ کیلومتر است که بخشی از آن همچنان در تصرف اشخاص حقیقی و حقوقی قرار دارد. آن‌طور که حجت‌الاسلام «محمدصادق اکبری» رئیس دادگستری استان مازندران اعلام کرده، وضعیت نوارساحلی استان مازندران این‌گونه است:

* در سال گذشته، ۴۰۸ کیلومتر از نوار ساحلی مازندران در دسترس عموم قرار گرفت.

* همچنان ۱۶ کیلومتر از نوارساحلی در تصرف نهادهای دولتی و ۲۳ کیلومتر در تصرف اشخاص حقیقی است.

* حریم ۶۰ متری ساحل مجتمع رفاهی و تفریحی قوه قضاییه در ساری نیز آزادسازی شده و این موضوع بیانگر اراده قوی دستگاه قضا برای آزادسازی سواحل شمال کشور است.

۶۴ هکتار تصرفی در نوار ساحلی گلستان

طول نوار ساحلی در استان گلستان ۱۰۰ کیلومتر است که به گفته معاون وزیر کشور ۲ هزارمتر به وسعت ۶۴ هکتار در تصرف غیرقانونی است.

اتفاق عجیب در گیلان!

وضعیت گیلان با حدود ۳۰۰ کیلومتر نوارساحلی هم در نوع خود جالب است. آن‌طور که رضا رحمانی دادستان لاهیجان در اسفند سال گذشته با اشاره به یکی از پرونده‌های تصرف ساحل در این شهر اعلام کرد « ۳۷ هزار متر از اراضی ساحلی توسط فردی تصرف شده بود و تا جایی پیش رفته بود که در عمق دریا موج‌شکن ساخته بود، این اراضی به همت دستگاه قضا رفع تصرف و ۱۰ ویلای غیرمجاز هم تخریب شد اما هیچ نهادی به عنوان متولی برای تحویل گرفتن این اراضی پا پیش نگذاشت!»

هر چند ممکن است طی ماه‌های اخیر و با تلاش دو  قوه قضاییه و مجریه ، بخشی از اراضی تصرفی نوارساحلی شمال و جنوب کشور آزادسازی شده باشد اما هنوز وزارت کشور گزارش جامعی در این‌باره ارائه نکرده است. برای دریافت آخرین خبرها در این حوزه موضوع را از بابک دین‌پرست معاون اقتصادی وزیر کشور و همچنین سازمان جنگل‌ها، مراتع و آبخیزداری به عنوان متولی حفاظت از منابع طبیعی کشور نیز پیگیری کردیم اما تلاش ما با پاسخی همراه نشد.

نگرانی از اختلاف آمارها

اما یک موضوع عجیب دراین‌باره، اختلاف روایت‌ها از طول نوارساحلی استان‌های شمالی و جنوبی کشور است. به عنوان مثال، معاون استاندار مازندران طول نوارساحلی این استان را ۳۷۰ کیلومتر اعلام کرده در حالی که برخی دیگر از مسئولان طول آن را ۴۷۳ کیلومتر اعلام کرده‌اند. همچنین در استان هرمزگان به نقل از مسئولان استانی، طول نوارساحلی هم ۹۰۰ کیلومتر اعلام شده، هم ۱۵۰۰ کیلومتر. این اختلاف آمارها کمی نگران‌کننده است و این شک را ایجاد می‌کند که نکند خدای‌نکرده قرار است برخی از بخش‌های نوارساحلی که به طور غیرقانونی تصرف شده است، از آمار رسمی حذف شود و به حساب نیاید؟!

سریال های نوروز1400

جنجال بر سر انتشار ویدئوهای روابط جنسی در پارلمان استرالیا

 جنجال بر سر انتشار ویدئوهای روابط جنسی در پارلمان استرالیا 

نظرها

نگارش از یورونیوز فارسی  •  به روز شده در: ۲۳/۰۳/۲۰۲۱ - ۰۹:۴۶

پارلمان استرالیا- تصویر آرشیوی است   -   کپی رایت  AP Photo

هم‌رسانی این مطلب:

• 
• 
• 
• 

• 
• 
• 

اندازه متنAaAa

نخست وزیر استرالیا می‌گوید ویدیوهای منتشر شده در خصوص روابط جنسی در پارلمان این کشور شوکه کننده است.

اسکات موریسون نخست وزیر استرالیا روز سه‌شنبه ۲۳ مارس در واکنش به انتشار ویدیوها و تصاویری که نشان می‌داد کارمندان پارلمان این کشور در مکان‌های مختلفی از پارلمان روابط جنسی داشته‌اند اعلام کرد با کارمندان پارلمان این کشور صحبت خواهد کرد تا مسئولیت‌هاشان را به آنها یادآوری کند.

اظهارات آقای موریسن در حالی مطرح می‌شود که در روزهای گذشته انتقادهای زیادی در خصوص عدم ملاقات نخست وزیر با معترضان منتشر شده است.

بعد از انتشار این ویدیوها از سوی فردی افشاگر اعتراضات گسترده‌ای در سراسر استرالیا به راه افتاده است. ائتلاف حاکم حزب لیبرال - ملی در استرالیا بعد از این ماجرا به شدت تحت فشار افکار عمومی و رسانه‌ها قرار گرفته است. مسئولان دولتی همچنین یکی از کارمندان پارلمان را از کار اخراج کرده اند.

فیلم‌های منتشر شده نشان می‌دهد که برخی از مردان کارمند پارلمان با زنانی در حال انجام رابطه جنسی هستند. از جمله مکان‌هایی که این اتفاق رخ داده، روی میز یکی از نمایندگان زن پارلمان بوده است. گزارش‌های رسانه‌های استرالیایی حاکی از آن است که این کارمندان مرد حتی روسپی‌هایی را برای انجام عمل جنسی به پارلمان آورده‌اند.

این فیلم‌ها از سوی یک فرد افشاگر به رسانه‌های استرالیایی رسانده شده است. در برخی از این فیلم‌ها چندین مرد حضور دارند و برخی از آنها در حال فیلمبرداری هستند.

بعد از انتشار این جزئیات و شکل‌گیری اعتراضات مردمی در سراسر استرالیا، میزان محبوبیت آقای موریسن به شدت کاهش یافته است. او روز سه‌شنبه در کانبرا، پایتخت استرالیا به خبرنگاران گفت: «من تصدیق می‌کنم که بسیاری از استرالیایی‌ها و به ویژه زنان معتقدند که من صدای آنها را نشنیده‌ام و این مرا بسیار ناراحت می‌کند. ولی ما باید بهتر کار کنیم و اوضاع را سر و سامان دهیم.»

زن فرانسوی متهم به عدم تمکین جنسی به دادگاه اروپا شکایت کرد

 زن فرانسوی متهم به عدم تمکین جنسی به دادگاه اروپا شکایت کرد 

نظرها

نگارش از مسعود سالاری  •  به روز شده در: ۲۲/۰۳/۲۰۲۱

عکس تزئینی است   -   کپی رایت  AP Photo

هم‌رسانی این مطلب:

• 
• 
• 
• 

• 
• 
• 

اندازه متنAaAa

یک زن فرانسوی که به دلیل امتناع طولانی مدت از رابطه جنسی با شوهرش، «مقصر» شناخته شده است، نزد دیوان حقوق بشر اروپا درخواست تجدید نظر کرد.

در سال ۲۰۱۹، دادگاه ورسای فرانسه درباره پرونده این زن ۶۶ ساله که اکنون طلاق گرفته اعلام کرد که او در مدت زندگی مشترک با عدم تمکین از شوهرش، «تکلیف زناشویی» خود را «نقض» کرده و بنابراین «تنها فرد مقصر» در این پرونده طلاق است.

به اینستاگرام یورونیوز فارسی بپیوندید

گروه‌های فمینیست و طرفدار حقوق زنان در فرانسه، این رفتار قضایی را به معنی تأیید «بردگی جنسی» زنان دانسته و آن را محکوم کرده‌اند.

به نوشته رسانه‌های فرانسه این زن که هویتش فاش نشده، با تأیید این که سال‌ها از برقراری رابطه جنسی با شوهرش سر باز زده اعلام كرد كه این امر به دلیل رفتار خشونت‌آمیز همسرش و نیز تا حدودی به دلیل وضعیت نامناسب سلامتی خودش بوده است.

با این حال دادگاه چنین نظر داد که امتناع زن به معنی «نقض جدی و مکرر وظایف و تعهدات در ازدواج بوده و باعث شده که زندگی مشترک ناممکن گردد». این حکم در سپتامبر ۲۰۲۰ در دیوان عالی فرانسه که بالاترین مرجع قضایی این کشور است، تأیید شد و به این ترتیب زنِ محکوم بخشی از حقوق خود بعد از طلاق را از دست داد.

لیلیا میسن، یکی از وکلای این زن در گفتگو با رادیو فرانس‌انفو گفت: «این حکم کاملاً قدیمی و قرون وسطایی به نظر می‌رسد. این که نهاد ازدواج بدل به یکی از بندهای جنسی برای زنان تبدیل شود، فضاحت‌بار است.»

زن فرانسوی مجبور شد نزد دیوان حقوق بشر اروپا فرجام‌خواهی کند که از سال ۱۹۹۵ به این سو کاربرد عبارت «تکلیف زناشویی» در مجامع قضایی را ممنوع کرده است.

زن شاکی و دو گروه فمینیستی که حامی او هستند، چنین استدلال می‌كنند كه رأی دادگاه فرانسه به دلیل «دخالت در حریم خصوصی» و «نقض حریم بدنی»، با قوانین حقوق بشر مغایرت دارد. آنها می‌گویند این مورد، مشمول تجاوز و رابطه جنسی بدون رضایت است.

مفهوم «تکلیف زناشویی» که به معنی تمکین زن یا الزام او به داشتن رابطه جنسی در یک ازدواج است، از سال ۱۸۰۴ میلادی دیگر در قوانین کیفری و نیز در قانون مدنی مدرن فرانسه وجود ندارد.

• مجلس ملی فرانسه برای سن رضایت به رابطه جنسی استثناء «رومئو و ژولیت» تعیین کرد

اما چندین ماده در قانون مدنی فرانسه به قضات اجازه می‌دهد تا در برخی از پرونده‌های پیچیده طلاق، تفسیرهای نسبتاً قدیمی را به کار بگیرند. مواد ۲۱۲، ۲۱۵ و ۲۴۲ قانون مدنی فرانسه بیان می‌کند که همسران باید از کمک متقابل، احترام، وفاداری و هم‌پیوندی یکدیگر بهره‌مند شوند.

به گفته دو گروه «بنیاد زنان» و «جمعیت فمینیستی علیه تجاوز جنسی»، هر سال به طور میانگین ۹۵ هزار مورد تجاوز جنسی و اقدام به تجاوز در فرانسه روی می‌دهد که در ۴۷ درصد آنها متجاوز شوهر زن یا شوهر قبلی او بوده است.

در سال ۲۰۰۶ همزمان با مطرح شدن مفهوم «تجاوز به همسر» در فرانسه، برقراری رابطه جنسی بدون رضایت در زندگی زناشویی نیز جرم‌انگاری شد. کنشگران حقوق زنان می‌گویند استناد به عدم تمکین جنسی زن، به معنی وادار کردن او به رابطه جنسی بدون رضایت است که خود جرم دیگری است.

در فرانسه در سال‌های گذشته نیز چند مورد تفسیر این چنینی برای محکوم کردن زنانی به کار رفته که از شوهران خود «تمکین» نکرده و به رابطه جنسی تن نداده‌اند.

 

دردسرهای مجیدی قبل از بازی با پیکان

بعد از سیاوش یزدانی یک بازیکن دیگر تیم فوتبال استقلال مشکوک به ابتلا به ویروس کرونا است.

به گزارش مشرق، تیم فوتبال استقلال از روز گذشته تمرینات خود را در تهران آغاز کرده و شاگردان مجیدی از امروز راهی اردویی ۴ روزه شدند.

صبح امروز بود که سیاوش یزدانی بعد از حضور در تمرین اعلام کرد شرایط جسمانی خوبی ندارد و بلافاصله برای تست کرونا راهی آزمایشگاه شد. علاوه بر یزدانی بابک مرادی نیز از آغاز سال نو در تمرینات استقلال شرکت نکرده و این بازیکن هم مشکوک به ابتلا به ویروس کرونا است. 

در این بین مهدی قائدی هم به ویروس کرونا مبتلا شده و اردوی تیم ملی را از دست داده است. به این ترتیب استقلالی ها برای تمرینات آماده سازی پیش از دیدار اول خود مقابل پیکان که روز ۱۴ فروردین در ورزشگاه آزادی آغاز می شود فعلا چند بازیکن خود را در اختیار ندارند.

قائدی که باید در قرنطینه بماند، یزدانی و مرادی مشکوک به کرونا هستند، دیاباته تا جمعه به تهران بر نمی گردد و دانشگر نیز فعلا در اختیار باشگاه قرار دارد.

تیم فوتبال استقلال روز ۱۴ فروردین در ورزشگاه آزادی میزبان پیکان خواهد بود.

منبع: فارس

از چهارشنبه سوری چیزی نمی‌دانیم

 از چهارشنبه سوری چیزی نمی‌دانیم

«درباره چهارشنبه‌سوری تقریبا همه‌چیز را می‌دانیم و درعین‌حال چیزی نمی‌دانیم!»

انتشار:

۲۵ اسفند ۱۳۹۹ - ۰۹:۳۶15 March 2021

 صدای منفجر کردن نارنجک و پرتاب ترقه و پس از آن خبرهایی مبنی بر مصدومان زودهنگام رسمی کهن در حالی چند روزی‌ است به گوش می‌رسد که امسال نیز همانند سال گذشته بارها برای پیشگیری از این واقعه بویژه در جهت کمک به کادر درمان در روزهای کرونایی هشدار داده شد!

چهارشنبه‌سوری یا با تصویر امروزی، چهارشنبه‌سوزی، آیینی که در سال‌های اخیر ظاهری ناآشنا و حتی ترسناک به خود گرفته است نه فقط برای ما ایرانیان، بلکه برای کشورهایی چون افغانستان، تاجیکستان، ترکیه، جمهوری آذربایجان و... نیز رسمی‌ دیرین است که در ادبیات فارسی ریشه دوانده.

اما از سنت‌های گوناگون این آیین برای اغلب ما تنها آتش‌سوزی و ترقه‌بازی و در نهایت رسیدن به بیمارستان سوانح سوختگی مانده است و دیگر کسی به رسم عبور سیاوش از آتش، از روی آتش نمی‌پرد و به نظر می‌رسد چیزی از چهارشنبه‌سوری نمی‌دانیم. صفحه واژه‌گزینی فرهنگستان زبان و ادب فارسی در این‌باره آورده است: «درباره چهارشنبه‌سوری تقریبا همه‌چیز را می‌دانیم و درعین‌حال چیزی نمی‌دانیم! مثلا نمی‌دانیم نخستین‌بار در چه زمانی برپا شده‌است! اما می‌دانیم که «سور» ممکن است دو معنا داشته باشد: ۱- جشن، ۲- سرخ (که کنایه از تندرستی است).

به‌این‌ترتیب، چهارشنبه‌سوری یعنی «جشن چهارشنبه» یا «جشن طلب تندرستی [از آتش]» که در جمله معروفِ «زردی من از تو/ سرخی تو از من» دیده می‌شود.

از سوی دیگر، می‌دانیم که در ایران باستان تقسیم‌بندی و نامگذاری روزها به این ترتیب نبوده ‌است. این جشن در شب آخر سال برگزار می‌شده و «شب‌سوری» نامیده می‌شده‌ است. احتمال داده می‌شود که چون در نزد عرب چهارشنبه روز نامیمون و بدشگونی بوده ‌است، ایرانیانِ تازه‌مسلمان جشن خود را به این روز منتقل کرده‌اند.

هرچه باشد، هدف از آن جشن و آتش‌بازی بوده ‌است و نه جنگ و آتش‌افروزی.»

این صفحه همچنین در توضیحی درخصوص برخی رسم‌های چهارشنبه‌سوری که البته امروزه به نظر از میان ما رفته، ابتدا با شرح مراسم «فالگوش ایستادن» نوشته است: «یکی از رسم‌های کهن چهارشنبه‌سوری فالگوش ایستادن است. در گذشته، بعد از غروب چهارشنبه‌سوری، بر سر معبرها، پشت درها یا بالای بام‌ها که مشرف بر کوی بود، به‌طور ناشناس می‌ایستادند و حرف‌هایی را که از سر اتفاق میان رهگذران ردوبدل می‌شد، با حاجت خود مطابقت می‌دادند و به‌این‌ترتیب، فال می‌گرفتند؛ یعنی اگر اولین افرادی که از آن‌جا می‌گذشتند، در کلام خود سخن از شادی و رونق کسب‌وکار و ازدواج می‌گفتند، آن‌که به‌گوش ایستاده بود، فال خود را خوش و شادمانه تعبیر می‌کرد و اگر از اندوه و غم می‌گفتند، فالی ناخوشایند برای خود انتظار داشتند.

امروز «فالگوش ایستادن» در معنای مجازیِ پنهانی به صحبت دیگران گوش‌کردن کاربرد دارد.»

علاوه‌بر این «قاشق‌زنی» نیز چنین شرح داده شده است: «قاشق‌زنی، ملاقه‌زنی یا کف‌چِلِزی، که یکی از رسوم تقریبا فراموش‌شده روزهای آخر سال است، ایرانیان باستان معتقد بودند در پنج روز پایانیِ سال، ارواح درگذشتگان به خانه‌های خویشان و اقوام می‌روند. آن‌ها نیز آتشی را روی پشت‌بام خانه برمی‌افروختند تا دلیل راهِ ارواح مردگان باشد. در مراسم قاشق‌زنی، که شب چهارشنبه‌سوری انجام می‌شود، قاشق‌زن باید مانند ارواح سکوت اختیار کند و با زبان بدن مقصود خود را منتقل کند و حاصل را در آشی به نام آش ابودَردا، که به نیت شفای بیماران پخته می‌شود، بریزد و کمی به اهل منزل بدهد و بقیه را به فقرا ببخشد.

مراسم قاشق‌زنی به‌مرور دستخوش تغییر شده ‌است. این رسم دراصل یکی از رسوم زنانه بوده‌ است، ولی امروز پسران نوجوان به قاشق‌زنی می‌پردازند و در بعضی از جاها شعر می‌خوانند. مردم نیز دیگر به آن‌ها مواد لازم برای پختن آش نمی‌دهند، بلکه انواع شیرینی و تنقلات به آن‌ها تعارف می‌کنند.»

اوضاع باشگاه تراکتورسازی تبریز

 

پس از احسان حاج‌صفی، اشکان دژاگه هم تبریز را ترک می‌کند

تراکتور؛ تایتانیک فوتبال ایران/ زنوزی؛ از پروژه ساخت تیم کهکشانی تا سناریوی خروج ستاره‌ها

تراکتور همچون کشتی عظیم الجثه تایتانیک، به کوه یخ مشکلات محاسباتی ناخدایش خورده که بخش بزرگتر آن هنوز نامرئی و زیر دریای بحران‌ها پنهان مانده است و حالا ساکنان لژنشین آن در پی نجات خود قبل از غرق کشتی هستند.

کد خبر:۱۰۴۰۸۴۹

تاریخ انتشار:۲۵ اسفند ۱۳۹۹ - ۰۹:۱۷15 March 2021

باشگاه تراکتور تبریز به نمونه‌ای منفی و عجیب برای خصوصی سازی در فوتبال ایران بدل شده است که به تنهایی می‌تواند واگذاری اداره باشگاه‌های بزرگ به بخش خصوصی را زیر سوال ببرد.

به گزارش «تابناک ورزشی»؛ باشگاه تراکتور دیشب با صدور اطلاعیه‌ای از برکناری مجدد مدیر خود خبر داد. عزل و نصب مدیران در این باشگاه محبوب آذربایجان، به حدی سرعت گرفته که عمر مدیران به چند ماه هم نمی‌رسد و مشخص نیست مالک این باشگاه، بالاخره چه ایده‌ای برای اداره این تیم فوتبال دارد؟! حساب آمار رفت و آمد مدیران دیگر از دست رسانه‌ها هم در رفته و مدیران عامل تراکتور، هنوز جوهر حکمشان خشک نشده، یا استعفا می‌دهند و یا برکنار می‌شوند!

 

در تازه‌ترین تحولات در تیم تبریزی، هیات مدیره باشگاه تراکتور، که خود مجری اوامر مالک تیم است، ضمن تقدیر از زحمات معاون ورزشی هلدینگ و مدیر باشگاه تراکتور، تصمیم به قطع همکاری با او گرفت. به این ترتیب، مدیری که مشخص نبود با چه رزومه و سوابقی اداره مهمترین امور باشگاه را در دست گرفته بود، کنار رفت و احتمالا از همین فردا چهره ناشناس دیگر و یا یکی از مدیران تکراری قبلی نظیر هوشنگ نصیرزاده و... به افکار عمومی و هواداران این تیم معرفی می‌شود!

به نقل از رسانه رسمی باشگاه تراکتور، این باشگاه اعلام کرد علیرضا رحیمی به پایان فعالیت خود با هلدینگ و تیم تراکتور رسیده است. هیات مدیره هلدینگ و باشگاه تراکتور طی جمع‌بندی اتفاقات اخیر و با نظر اعضا با علیرضا رحیمی، معاون ورزشی هلدینگ و مدیر باشگاه تراکتور به ‌دلیل دخالت در امور مدیریتی و فنی که خارج از چارچوب وظایف او بوده، تصمیم به قطع همکاری گرفته است.

اما اتفاقات اخیر چیست؟

خروج احسان حاج صفی از تراکتور با پرداخت حق فسخ قراردادش به مالک، چیزی نیست که با تصمیم و اختیار مدیر باشگاه رخ داده باشد! عدم پرداخت طلب سه کاپیتان گران قیمت تیم ملی هم موضوعی نیست که تقصیرش را بشود گردن رحیمی انداخت.

طبیعی است که اشکان دژاگه یا مسعود شجاعی بعد از بدقولی های متوالی مالک باشگاه، متوجه بشوند که مشکل کار کجاست و دنبال رضایتنامه برای ترک تبریز باشند؛ اتفاقی که احیانا کل سناریو برای رقم خوردن همین خروج نوشته شده باشد.

عقد قرارداد دلاری در ترکیه با شجاعی، دژاگه و حاج صفی و ناتوانی در پرداخت ارقام نجومی به بازیکنانی که حداقل دو نفرشان به سال‌های پایانی فوتبال شان رسیده اند، با انتخاب شخص زنوزی انجام شده و قربانی کردن مدیران مختلف و بازی با خبر عزل و نصب آنها، دردی از تراکتور نیمه جان دوا نمی‌کند.

واقعیت این است که محمدرضا زنوزی خودش نمی‌داند در تراکتور چه اسلوب و سبک مدیریتی را دنبال می‌کند. او در دوره‌ای با استخدام رگباری مربیان سرشناس خارجی با قرارداد‌های بعضا سه ساله نظیر جرج لیکنز بلژیکی، جان توشاک ولزی و مصطفی دنیزلی ترک، صد‌ها هزار دلارش را بدون محاسبه دور ریخت و تیم نتیجه‌ای از این ستاره بازی‌ها نگرفت. هنوز دقیقا مشخص نیست این مربیان با چند چمدان دلار، قرارداد خود را خاتمه دادند، اما می‌شود تاثیر آن دست‌ودلبازی‌ها را اکنون در نحوه پرداخت با اعضای تیم دید.

سپس به مربیان داخلی نظیر ساکت الهامی روی آورد و به هر زحمتی بود یک جام حذفی دشت کرد که تنها دستاورد زنوزی در تراکتور خصوصی در زمینه کسب جام است؛ جامی که برایش قیمت بسیار سنگینی پرداخت شده است.

کار در تراکتور حتی به جایی کشید که مالک متمول، ناگهان از جذب مربیان سرشناس به استفاده از مربی ایرانی نظیر منصوریان رسید و با اخراج این مربی بعد از تنها پنج بازی!، آش را شور کرد و نوبت به طرح استفاده از مربی-بازیکن رسید و کل اختیارات فنی تیم را به کاپیتانش مسعود شجاعی سپرد تا صحنه‌هایی نظیر فوتبال آماتور دو سه دهه قبل به نمایش دربیاید.

با وجود تاکید بر حمایت از شجاعی، طولی نکشید که این ترفند مالک بی قرار باز هم تغییر کرد و زنوزی، سراغ رسول خطیبی، مربی قدیمی تیم‌های خودش را به قیمت فروبردن تیم موفقی همچون آلومینیوم اراک در بحران، یک شبه به تبریز برگرداند.

آیا زنوزی از تز رسول خطیبی برای هدایت یک تیم خبر نداشت و نمی‌دانست که رسول، اعتقادی به درخشش تک ستاره در تیمش ندارد و معمولا روی بازی تیمی تاکید می‌کند؟ چگونه او سراغ مربی‌ رفت که با عقیده خودش مبنی بر استفاده از ستاره‌ها در تضاد است؟ آیا این خود یک تناقض رفتاری و مدیریتی نیست؟ چه تضمینی است که پنج بازی بعد، رسول خطیبی هم با دو نتیجه نامطلوب عزل نشود؟

صف آدم‌هایی که با زنوزی قرارداد بسته و اغلب با نارضایتی مالی، با توافق یا بدون انجام آن کنار رفته اند، بسیار طولانی شده است. هنوز مشخص نیست، او چطور با علیرضا منصوریان برای خسارت فسخ قراردادش توافق خواهد کرد؟ تکلیف پرونده خرید‌های عجیبی نظیر کنستانت و ... چه شده و تراکتور چطور می‌خواهد پول شاکیانش در فیفا را تسویه کند؟

زنوزی اول فصل، یک مدیر با دیسیپلین و رزومه دار مانند علیپور را که می‌توانست آشفتگی در اداره باشگاه را متوقف کند، به خدمت گرفت و امید به نجات تراکتور بعد از سه سال گیج زدن و پریشانی، زنده شد، اما طولی نکشید که بعد از چند هفته، روحیات آن مدیر نیز با دخالت ها، تصمیمات خلق الساعه و فشار‌های مالک سازگار نشد و خیلی زود دریافت که بیماری تراکتور چیزی غیر از مسائل فنی یا مدیریتی، به ساختار باشگاه مرتبط است.

حالا هلدینگ و باشگاه تراکتور وعده داده اند در آینده، پیرامون این تصمیم اطلاع‌رسانی بیشتری خواهد داشت، در حالی که از حالا توجیهات مشخص است و احیانا هیچ گاه فرصت مرور دلایل این برکناری اخیر به دست نخواهد آمد، چون هنوز این یکی فراموش نشده، نوبت به عزل فرد دیگری در چارچوب تمایلات مالک می‌رسد و خود به خود کسی دنبال قاتل بروسلی نمی‌گردد.

بدون تردید تراکتور تبریز، بزرگترین باشگاهی است که تا به حال در فوتبال ایران اداره اش به یک فرد متمول در بخش خصوصی واگذار شده و متاسفانه عملکرد آن فرد، زنگ خطر در واگذاری‌های فوتبالی را به صدا درآورده است.

این نمونه، در کنار انتقال ناموفق باشگاه پدیده مشهد به شهرخودرو و یا واگذاری‌های قبلی نظیر تیم نفت تهران یا راه‌آهن، نشان می‌دهد باید سازوکار تازه‌ای برای خلاص شدن بخش دولتی از شر هزینه‌های تیمداری پیدا کرد و تا قوانین بالادستی اصلاح نشود و فوتبال نتواند روی پای خود بایستد، شاهد مانور قدرت تک چهره‌های عاشق شهرت در راس باشگاه‌های داخلی خواهیم بود که در نهایت با بازداشت یا سقوط کسب و کار مالک، تیم‌های قدیمی و ریشه دار فوتبال ما نیز نابود شده و چیزی از آن‌ها نخواهد ماند.

تراکتور، همچون کشتی عظیم الجثه تایتانیک، به کوه یخ مشکلات محاسباتی ناخدایش خورده که بخش بزرگتر آن هنوز نامرئی و زیر دریای بحران‌ها پنهان مانده است و حالا ساکنان لژنشین آن در پی نجات خود پیش از غرق کشتی هستند.

نویسنده: مجید کوهستانی